Wassen, plassen en … Cité des Fleurs.

Flo is terug naar de Franse hoofdstad gekomen om het Franstalige gedeelte van ons land te verdedigen. De Belgen, dappersten der Galliërs, veroveren dus Parijs. Of op z’n minst toch het 17de arrondissement. Na een halve pyamaparty die ’s avonds eindigde (of begon?) met Ice Age 2: The Meltdown en ’s ochtends begon (of eindigde?) met het verschonen der kattebak en het uitpluizen van de wasmachine. Vanaf nu kan ik ook kleren wassen, beste mensen! Weer een item om toe te voegen op mijn lijstje van ‘handige kwaliteiten’.

Het bewijs.

Na ons geklungel met de wasmachine (Vloeibare zeep in het bakje? Blokje in de trommel? 30°? Hoort mijn übercoole blauwe en enigste broek ook thuis bij zijn donkere soortgenoten?), trokken we naar de supermarkt, waar de jobstudenten erin slaagden om ons geklungel zelfs nog te overtreffen. Spannend weetje tussendoor: de Franse supermarkten hebben producten die ze in België zelfs nog niet kennen. Wat dacht je van Tropicana Rouge Plaisir, of Danette Extra Noir?! Daarna werd de tortellini met ricotta vrolijk binnengespeeld, gevolgd door een Danette Extra Noir voor de Vlaming (wat anders?) en een Activia met aardbeien  die de natuurlijke bifidus versterkt en ook zorgt voor een goede transit voor de Waal.

“Ken je Cité des Fleurs? Dat is hier gewoon om de hoek.” (Hoewel ik dit eerder op z’n Kempens zei, à la: “Kende gij Cité des Fleurs? Da is hie gewoeën om den hoek.”) De zon scheen, de vogeltjes floten en wij trokken onze mooiste jasjes aan.

Which pet’s address is the finest in Paris? Cité des Fleurs is waarschijnlijk de allermooiste straat van het 17de, waar de rich people vertoeven in chique huizen en waar de Aristocats van Parijs zich verschuilen.

Aristocat in onzedige pose.

De Waal is terug vertrokken naar het 19de, alwaar wij deze avond wederom afspreken voor ‘n avondje film. L’Age des Ténèbres, maar als u ooit al van die film gehoord hebt, dan bent u een genie. Of een Franse filmliefhebber, en in dat geval moet u zichzelf bij mij bekend maken!

Morgen trekken de amie francophone en ik naar het Château de Versailles, waar – naar men fluistert – de fonteinen voor de allerlaatste keer dit jaar gaan sproeien. Spanning, én sensatie.