Op stap met Klaasje: part two.

Goeiedag allemaal. Zeer officieel gezien ben ik eigenlijk terug uit Parijs sinds zaterdagavond, maar er staan nog 203 foto’s op de laptop, waaruit ik nog een superspannende sensationele serieuze selectie (jawohl, ik kan alliteren zonder mijn eten te verteren!) moet maken, dus wentel ik mezelf nog even in de Parijs-sfeer, tot alle avonturen behandeld zijn. De Parijs-pret is dus nog niet afgelopen voor u, oh knappe, intelligente en joviale lezer van mijn blog. (Ach, een complimentje voor de fans kan nooit kwaad.)

Als u de titel leest, zal u denken: wat? Is dit Kempense schepsel nog een dag op stap geweest met dat West-Vlaamsche Klaasina-engeltje? Jazeker, jazeker, aan onze women only-dagen kwam maar geen einde. De Klaasebees en ik trokken richting Denfert-Rochereau & Port Royal, alwaar Klaasje de tour guide van dienst speelde en mij de buurt rondleidde, superingewikkelde Franse gidsje in haar beide pollekes, om mij zo goed en zo veel mogelijk informatie te geven over deze spannende maar toch ook wel een beetje onbekende buurt van Parijs.

De tocht begon bij een fontein, waarvan ik mij natuurlijk de naam niet herinner (duh), maar die wel op eine scheune plein stond en uitzicht had op de Senaat, die zich in de Jardin de Luxembourg bevindt.

Klaasje liet zich helemaal gaan en besloot om halsbrekende toeren uit te halen om de best mogelijke shot te krijgen van deze wonderbaarlijke fontein.

Wie doet haar dit na?

Daarna besloot ze om half op de grond te gaan liggen, om zo een fantastische shot te krijgen van een naakt vrouwenstandbeeld, compleet met bloemetjes op de voorgrond. Ik deed een beetje hetzelfde, maar bleef gewoon rechtstaan. Dat is nu eenmaal het verschil tussen sportieve en euh, onsportieve mensen. (Noot: deze ochtend ben ik gaan joggen! Over enkele weken zullen we warempel kunnen zeggen dat ik sportief ben! Ohmigawd! Eind van de noot.)

Scheun, scheun.

Op onze tocht vonden we ook nog een spannende en onbekende kerk. Die niet open was voor het publiek. En waarvan ik dus de naam niet ken. Maar onze dagtrip ging vooral langs schone huizen en spannende straatjes.

Ooh.

Amai.

Hallo kroket.

Van zulke decoratieve en entertainende architecturale wandelingen krijgt de gemiddelde Flair-lezeres toch wel dorst, en dus besloten wij om de deur van een fijne en goedkope Franse bistro open te trekken.

Klaasje voelde zich er helemaal thuis.

Na deze verkwikkende wandeltocht, wilden we nog wel eens wat natuur proeven. Wij hobbelden richting de metro, veranderen een paar keer van lijn en kwamen eindelijk terecht op lijn 7bis; een lijn die ik nog nooit eerder had gedaan! Mooie dagen, beste mensen, mooie dagen. Jammer genoeg bleek dat onze metrohalte zich in een berg bevond, zodat we maar liefst 9 trappen moesten beklimmen. Ik heb ze geteld. En gevoeld. Maar gelukkig was het uitzicht toch best wel de moeite waard.

Okéééé, heel erg de moeite waard.

Er waren ook lieflijke tempeltjes.

En uitzichten op Montmartre.

In die vrije natuur lieten we ons helemaal gaan.

Helemaal!

Ja, we kregen maar geen genoeg van dat tempeltje.

Toen we het park, moe maar voldaan, verlieten, stonden we oog in het oog met het stadhuis van het 19de arrondissement. Daar moest ik natuurlijk ook even een foto van trekken.

 

Klik!

Het West-Vlaampje en ik namen weer enkele metro’s, om zo weer uit te komen in Maison Malakoff, waar wij nog naar een filmpje keken, ons ondertussen voorbereidend op meer avonturen. Ooooh. To be continued, beste mensen!

 

Op stap met Klaasje.

Waddehaddeduddeda? (Nog mensen die nu spontaan terugdenken aan de Duitse inzending voor het Songfestival van 2000, of ben ik de énige die hard Eurovisiesongfestivalkijker -wat ‘n woord!- die nog gelooft in de kansen van la Belgique op Europa’s meest bekeken liedjeswedstrijd en ook trouw blijft volgen? Waarschijnlijk wel.) Twee blogposten op één dag? Waar gaat het naartoe met de mensheid? Wat ‘n verwennelijkheden, wat ‘n chance, wat ‘n oppepper op ‘n donkere maandagavond seg!

Jawel, na het opruimen van mijn kamer (tsja, mocht wel eens na 9 jaar verwaarlozing) beschik ik nu over een zee van ruimte in mijn favo plek in het huis. Daarom dacht ik: laat ik met de zee van tijd (kijk naar dat woordenspel!) die ik heb, nogmaals mijn blog updaten! Over 2 dagen zit ik immers weer in het Frankenland, en dan is internettijd zeldzaam. (Althans, dat hopen we.)

De titel van dit blogpostje is al descriptief genoeg. Op stap met Klaasje - simpel, maar schoon. Net zoals onze dag. (Ooooh. Achja, de meligheid.) Die dag begon ’s ochtends in Maison Malakoff, alwaar wij de mannelijke West-Vlaming achterlieten (“Trekt uwen plan, makker!” Neen, zo meedogenloos waren wij vrouwspersoontjes natuurlijk niet – de makker had namelijk zelf wilde plannen.) om ons samen in de richting van de Cité Universitaire te begeven. Daar waren we wééral uitgenodigd door de Duitsers (noot: zie mijn superspannende blogpost “Festen” voor meer info omtrent Duitsers & co), in het Duitse huis, in een Franse felblauwe keuken.

Klaasina begon daar meteen de party op gang te trekken, met haar enthousiaste gebabbel en mijn fototoestel in de aanslag, terwijl ik mijn pain viennois naar binnenwerkte en de mensen een paar chouquettes aanbood. Zei ik al eerder dat eten très important is?

Toen we de Duitsers achterlieten, zei ik tegen Klaasje dat ik het huis van de Belgen nu eindelijk wel eens wilde zien.

En daar was het dan. Geen idee waarom ze zoiets een “huis” noemen, maar bon.

Over de Cité Universitaire is het Parc Montsouris, waar Klaasje mij binnenlokte met de commentaar: “Daar spreken de bankjes!” Wat denkt u nu? Mwaha, goedgelovige Thomassin, dat gelooft toch niemand! Welgeteld één minuut later stond ik in het park, en warempel, de bankjes spraken! Leve de moderne technologie!

Letterlijk op stap met Klaasje.

Onschuldige voorbijgangers mochten foto’s van ons trekken!

Park-spotting.

Vogels; uw vrienden.

En bankjes!

Moegewandeld slenterden we terug in de richting van de tram, om daarna de metro op te hopsen. Maar liefst een halfuur lang sjakkerden wij ondergronds richting banlieue Saint-Denis, in het noorden van Parijs (noot: zie blogpost “madre, padre en de kleine chicotino” voor meer info omtrent Saint-Denis!).

Deze “basiliek” heeft maar één toren, omdat ze de missing tower gingen restaureren, en toen te lui waren om ‘m er terug op te zetten. Ik kan dat nog wel begrijpen.

Fascinerende glasraampjes.

De fascinatie van Klaas.

Ik en de basiliek.

Beeldekens.

Monumenten voor dode koningen.

Hierna was onze dag eigenlijk een beetje ten einde, maar de volgende namiddag trokken wij er weer eventjes samen dapper op uit. Direction: Cour St Emilion!

Daar zijn allemaal spannende shops.

En Parc Bercy ligt er vlak naast!

Klaasje was dol op de roosjes.

Tot slot post ik, voor de fans, nog even een foto van mijn harige zwarte bedvriendjes in Parijs; Mr Spock & Ninette.

Miauwkes.