Malakoffies.

En de blogpret gaat gewoon onverminderd door! Ik ben nu bij mijn laatste lading foto’s, maar het is de bedoeling dat er deze week weer ‘n karrevracht pictures wordt getrokken, dus alle hens aan dek.

Vandaag breng ik u het verhaal van de Malakoffies. Dit kan u interpreteren als a) gebeurtenissen die zich in Malakoff afspelen (hoewel dat niet helemaal van toepassing is op deze post), of b) mensjes die in Malakoff resideren. Aan u de keuze.

Op een mooie dinsdagavond, een beetje voor Kerstmis, trokken wij namelijk naar de kerstmarkt van Malakoff, die met veel toeters en bellen was aangekondigd. Kerstmis in Malakoff is namelijk een waar feest, met overdreven en potsierlijke decoraties everywhere.

Geen commentaar.

Voor de kerstmarkt, moesten we eerst de metro nemen, aangezien we vertrokken vanuit Rue Lemercier, waar ik heel af en toe nog een klein beetje resideer.

Op de kerstmarkt was de party al helemaal begonnen toen wij eraan kwamen.

Ze waren best wel onder de indruk van al dat, euh, moois.

Plots kwam Ville de Malakoff op de proppen met een heuse show vol spanning en spektakel!

De Malakoffies bleven onder de indruk.

We hebben daar dan ook een halfuur lang, in de ijselijke koude, zitten staren naar dat spektakel met heuse steltlopers en vuurtechnieken en toestanden. Toen we helemaal onderkoeld waren, besloten we om terug te keren naar Maison Malakoff.

Waar de Malakoffies hun computerverslaving amper de baas konden.

De volgende avond hadden we maar liefst twee drukke activiteiten in onze agenda staan: schaatsen én diner bij Aude. Dat schaatsen had plaats voor het Hôtel de Ville, en wat eigenlijk een fijne activiteit had moeten zijn, werd een kleine ramp waarbij de baan in opperste staat van ontbinding was, de Johnny’s het rijk domineerden en we ook nog eens onze rugzak mee de baan op moesten slepen. Enfin, ik heb al amper een gevoel voor evenwicht, met een zak op mijn rug is er gewoon geen evenwicht.

Niet dat dàt de pret van de Malakoffies kon bederven!

En wanneer mijn vrienden rondsjeezen met een gezonde kleur op hun gezicht, zie ik er zoals gewoonlijk weer uit zoals het Spook van de Opera. Maar ach.

Daarna trokken we dus naar Aude, die – als mijn geheugen nog een beetje werkte – in Ivry woonde. Dat betekende dat we weer even de kou moesten trotseren om een metro te zoeken, en dan bij de eindhalte nog een bus moesten zoeken, om dat eindelijk in Aude’s huizige huis aan te komen.

Wij eten bij Fransoosjes.

Klaasje ging helemaal op in de wilde gesprekken.

Toen kwam de tijd om te vertrekken. Wij wandelden, geaccompagneerd door het Franse koppel, richting de bushalte, en mochten dan nog eens overstappen op een andere bus die ons naar Maison Malakoff zou brengen. Jammer genoeg hadden we die tweede bus net gemist, zodat we onszelf een halfuurtje mochten entertainen in de bushalte.

Freaks die wachten op de bus.

Maar de bus kwam uiteindelijk, na 26 minuten al! Hoezee hoezaa!

Freaks in de bus.

En omdat ik mij in de bus een beetje verveelde, besloot ik om foto’s te trekken van spannende dingen die men in de banlieues van Parijs terugvindt.

Ganzendingen.

Franse bus + Franse kerstversiering.

Om dit postje te eindigen nog even een fotootje van mijn babysitkinders Tom en Mathé, terwijl ze braafjes naar de televisie aan het kijken waren. (Jaja, ik heb gewerkt in Frankrijk!)

Dag, en tot binnenkort!