Le Staking.

Excusez-moi voor de kleine vertraging wat betreft updaten enzo. Het leven is een beetje druk geweest, met eind vorige week een pyamaparty van drie dagen en in het weekend het moesje en het zusje die mij een bezoekje kwamen brengen. Foto’s daarvan zullen één dezer dagen verschijnen; eerst nog de staking-drie-daagse!

Frankrijk – nou ja, Parijs toch – in rep en roer door de staking van het openbaar vervoer. Want een stad zonder openbaar vervoer, en dan zeker Parijs, dat is als een café zonder bier. Of een chocolat viennois zonder slagroom, om toch een beetje het Franse thema te bewaren.

De West-Vlamingen besloten, nadat ik hen vriendelijk geïnviteerd had, om twee nachtjes bij mij in het 17de te komen kamperen. Malakoff ligt namelijk aan het andere eind van de wereld en zonder openbaar vervoer ben je niks.

De avond begon met “Koken met Ruth en Matthias” (Varkenshaasje met appel-bramen-compote, om uw vingers bij af te likken!), gevolgd door nachtelijke toestanden waarin Klaasje het koud had en uiteindelijk bij mij in bed eindigde.

De volgende dag, allemaal heel moe, maar toch pogingen doen om fris en monter te zijn, trokken we naar Montmartre. Dat is het 18de arrondissement wat, jaja, geloof het of niet, naast het 17de arrondissement ligt! Daar kwamen we eerst terecht op het Cimetière de Montmartre, dat – voor de kenners onder u – heel sterk op Père Lachaise lijkt.

Graf van Emile Zola.

Dit is “dood zijn in stijl”!

Matthias & Klaasje kijken hun ogen uit.

Ook halve huizen vind je hier.

Spelletje: zoek de kerkhof-kat.

Daarna trokken we weer naar leukere oorden, zoals de Moulin de la Galette…

… en de Sacre Coeur. Later gingen we nog een crêpe eten en daarna naar de film (The assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford en dat is een titel die ik niet te vaak wil herhalen, dankuwel), om daarna nog wat baguette met brie binnen te werken. U hoort het, we beginnen al echte Fransoosjes te worden.

’s Avonds kropen we weer in ons bed, ditmaal met kussens en fototoestellen in de aanslag. Marginale pyama’s krijgt u namelijk niet zo vaak te zien!

Matthias die overduidelijk het gevecht om de kussens gewonnen heeft.

Ik en Klaasje (ja dat klopt grammatical niet maar ssst) die zich proberen te verstoppen voor de lens (volgens mij is heel deze zin fout).

De volgende dag keerden de West-Vlamingen moe maar hopelijk voldaan huiswaarts, hoewel dat makkelijker gezegd was dan gedaan, omdat het openbaar vervoer moeilijk bleef doen tot zaterdagavond. Grmbl. Maar dat, beste vrienden, is voor de volgende keer.