Herentalsche bommekes.

Op 8 en 9 december trokken twee Herentalsche bommekes naar Parijs. Onfortuinlijk genoeg ging dat niet zonder slag of stoot, want blijkbaar houdt niet alleen het Franse openbaar vervoer van een stakingtje af en toe – ook de Belgen vinden het fijn om hun volk lastig te vallen met dat soort dingen. Twee meisjes die eigenlijk rond half 11 in Gare du Nord moesten aankomen, arriveerden dus pas om iets na 14u. Dat zijn heuse drama’s des levens, beste mensen.

Toch probeerden we het niet te hard aan ons hart te laten komen. We trokken meteen een Franse crêperie in (de trouwe lezers van deze blog beseffen nu waarschijnlijk al wel wat voor belangrijke positie eten inneemt in mijn leven).

Zie die bommekes eens lachen!

Daarna besloten we om de echte toerist te gaan uithangen. Het was voor hen immers hun eerste keer in Parijs – en dan moet je zeer verplicht met de boot gaan varen. Nu, het treinverkeer zat niet mee, maar het weer zat ook niet echt mee. Regen, wind en bottekes die niet tegen water kunnen – ach, de drama’s des levens bleven zich maar opstapelen. Bij de boot aangekomen bleek dat door de regen de glazen van de boot helemaal verblubberd en aangedampt waren, waardoor er nogal weinig te zien was. Maar omdat wij ongelooflijk dappere grieten zijn – Mega Mindy time -, schoven wij het raam open en trokken onze sjaaltjes wat hoger op. Alle Japanners vonden dat zo’n fantastische ingeving, dat ze prompt ons voorbeeld volgen. Tja, iemand moet de slimste zijn hé.

Daniela heeft er zin in!

En haar gsmtoestel werkte op volle toeren.

Ja, zo ziet de Eiffeltoren eruit als je achter een verregend raampje zit.

De Schrik v/d Boot.

Na de geweldige boattrip, besloten we een warme chocomelk te gaan drinken – het weer liet niet veel anders toe. Toen trokken we terug naar mijn appartementje, alwaar we maar liefst één uur en half nodig hadden om ons klaar te maken. Matthias, die mee op restaurant ging, werd er een beetje moedeloos van, maar zette dapper door.

De volgende ochtend arriveerde de jongen weer op tijd om gebruik te maken van mijn internet. Toen duurde het zelfs nog iets langer om ons op te tutten.

Gelukkig had hij véééééééél geduld.

Het weer was iets beter, ons humeur was zoals gewoonlijk top en wij klefferden richting Montmartre, waar het Herentalsche gezelschap de Moulin Rouge toch wel toffer vond in de film dan in ‘t echt. Maar dat gevoel hebben wellicht de meeste mensen.

We probeerden ondertussen ook aan te tonen dat we in een zeer digitaal tijdperk leven…

…terwijl we bergen beklommen en afdaalden…

…en daar soms heel schattige dingen ontdekten.

Het weer begon weer te verslechteren, grmbl grmbl. We namen terug een metro en trokken naar het Louvre. De mond van de Herentalsche bommekes viel helemaal open bij het zien van al dat moois.

Ooooooohlaaaaaa.

Duidelijke gene kattepis.

Het begint afgezaagd te worden, maar uiteindelijk keerden ook deze meisjes heel moe maar voldaan huiswaarts. Met werkende treinen, hoeraaaa.