Family-time.
17 februari, 2008
Achterstand, achterstand, dus: snel on with the show. In het weekend van 26 & 27 januari kwamen Kris, Saar en moederlief al mijn rommel in Parijs oppikken. Daar is namelijk een grote auto voor nodig en een dappere chauffeur, en Cri Cri Electronique voldeed toch wel aan die eisen. Maar al dat inpak-gedoe was gepland voor zondag, en zaterdag stapten wij er dus nog vrolijk op los in de Franse hoofdstad. Saar had een spannende wandeling op internet gevonden, die ons zou leiden door de passages van Parijs. Ooohlaaa.
Die wandeling begon bij de Bourse.
En speelde zich daarna af in de… passages.
Na één passage hadden wij al honger (jazeker, van passages krijg je honger, zeg het voort) dus trokken wij de deur open van eine kleine maar schattig etablissement.
Daar liet moesje de Mariafiguur in zichzelf helemaal gaan.
En werd ik verrast door de camera. Allez how seg wow!
Daarna kwamen er meer passages aan bod. Zoals deze.
En deze.
En deze ook.
De passage-tocht eindigde in de tuin van het Palais Royal, waar de kindertjes speelden, de stenen kolommen blonken in het zonlicht en Kris het koud had.
Heel erg koud zelfs.
Oké, de zon was blijkbaar al ‘n beetje aan het ondergaan, maar sssst.
Na deze tocht werd het weeral laat, en trokken wij met de metro…
… naar de Rue Mouffetard.
Daar deden wij ons tegoed aan cocktails, nourriture en spannende fotoshoots, om met minieme katers rond middernacht ons weer richting hotelkamer en appartement te begeven. Auw.
De volgende ochtend haalde ik mijn overdreven interessante en gedetailleerde Capitool-gids (verkrijgbaar in de Betere Boekhandel) boven en sprongen we weer de metro op, richting Auteuil.
Daar zijn er schattige pleintjes …
… riante villa’s …
… schone architectuur …
… en kerken. En ook gestoorde Vlamingen.
Die graag poseren op bankjes.
Onze voormiddag was ten einde, de inpakpret kwam eraan. Ik werd gedropt in Malakoff, de familie trok weer richting België…
