Op stap met Klaasje: part two.

Goeiedag allemaal. Zeer officieel gezien ben ik eigenlijk terug uit Parijs sinds zaterdagavond, maar er staan nog 203 foto’s op de laptop, waaruit ik nog een superspannende sensationele serieuze selectie (jawohl, ik kan alliteren zonder mijn eten te verteren!) moet maken, dus wentel ik mezelf nog even in de Parijs-sfeer, tot alle avonturen behandeld zijn. De Parijs-pret is dus nog niet afgelopen voor u, oh knappe, intelligente en joviale lezer van mijn blog. (Ach, een complimentje voor de fans kan nooit kwaad.)

Als u de titel leest, zal u denken: wat? Is dit Kempense schepsel nog een dag op stap geweest met dat West-Vlaamsche Klaasina-engeltje? Jazeker, jazeker, aan onze women only-dagen kwam maar geen einde. De Klaasebees en ik trokken richting Denfert-Rochereau & Port Royal, alwaar Klaasje de tour guide van dienst speelde en mij de buurt rondleidde, superingewikkelde Franse gidsje in haar beide pollekes, om mij zo goed en zo veel mogelijk informatie te geven over deze spannende maar toch ook wel een beetje onbekende buurt van Parijs.

De tocht begon bij een fontein, waarvan ik mij natuurlijk de naam niet herinner (duh), maar die wel op eine scheune plein stond en uitzicht had op de Senaat, die zich in de Jardin de Luxembourg bevindt.

Klaasje liet zich helemaal gaan en besloot om halsbrekende toeren uit te halen om de best mogelijke shot te krijgen van deze wonderbaarlijke fontein.

Wie doet haar dit na?

Daarna besloot ze om half op de grond te gaan liggen, om zo een fantastische shot te krijgen van een naakt vrouwenstandbeeld, compleet met bloemetjes op de voorgrond. Ik deed een beetje hetzelfde, maar bleef gewoon rechtstaan. Dat is nu eenmaal het verschil tussen sportieve en euh, onsportieve mensen. (Noot: deze ochtend ben ik gaan joggen! Over enkele weken zullen we warempel kunnen zeggen dat ik sportief ben! Ohmigawd! Eind van de noot.)

Scheun, scheun.

Op onze tocht vonden we ook nog een spannende en onbekende kerk. Die niet open was voor het publiek. En waarvan ik dus de naam niet ken. Maar onze dagtrip ging vooral langs schone huizen en spannende straatjes.

Ooh.

Amai.

Hallo kroket.

Van zulke decoratieve en entertainende architecturale wandelingen krijgt de gemiddelde Flair-lezeres toch wel dorst, en dus besloten wij om de deur van een fijne en goedkope Franse bistro open te trekken.

Klaasje voelde zich er helemaal thuis.

Na deze verkwikkende wandeltocht, wilden we nog wel eens wat natuur proeven. Wij hobbelden richting de metro, veranderen een paar keer van lijn en kwamen eindelijk terecht op lijn 7bis; een lijn die ik nog nooit eerder had gedaan! Mooie dagen, beste mensen, mooie dagen. Jammer genoeg bleek dat onze metrohalte zich in een berg bevond, zodat we maar liefst 9 trappen moesten beklimmen. Ik heb ze geteld. En gevoeld. Maar gelukkig was het uitzicht toch best wel de moeite waard.

Okéééé, heel erg de moeite waard.

Er waren ook lieflijke tempeltjes.

En uitzichten op Montmartre.

In die vrije natuur lieten we ons helemaal gaan.

Helemaal!

Ja, we kregen maar geen genoeg van dat tempeltje.

Toen we het park, moe maar voldaan, verlieten, stonden we oog in het oog met het stadhuis van het 19de arrondissement. Daar moest ik natuurlijk ook even een foto van trekken.

 

Klik!

Het West-Vlaampje en ik namen weer enkele metro’s, om zo weer uit te komen in Maison Malakoff, waar wij nog naar een filmpje keken, ons ondertussen voorbereidend op meer avonturen. Ooooh. To be continued, beste mensen!