Tocht der tantes.

De echte fans zuchten nu: “Eindelijk, weer ‘n update.” (Ja, Saar, jij.) Mijn excuses voor de vertraging, het leventje was weer redelijk druk en nogal wat tijd wordt doorgebracht in Malakoff, waar de mensen jammer genoeg internetloos zijn.

Twee weekends geleden kwamen er drie gekke tantes en één moesje naar de Franse hoofdstad. Dat betekent: veel cafeetjes, gegibber en dolle pret. Het Ibis-hotel is waarschijnlijk nog steeds niet hersteld van hun vreemde gasten.

Doordat Frankrijk weer in panne lag (staking hier, blokkage daar), werd er veel met de voetjes gewerkt en kwamen de tantes ook al aan met een halfuur vertraging. Daarna gingen we op pad richting het Ibis, alwaar de telefoon meteen werd uitgetest. De meisjes van de Zulubar hebben het geweten. Dan: crêpe en galette met cider in een echte Franse crêperie. Jaja, Franser kan bijna niet!

De man van de crêperie liet ons weten dat we naar Gare de Lyon moesten gaan, naar Le Train Bleu, en daar een warme chocomelk drinken. Zo gezegd, zo gedaan. De prijzen waren, euh, hoog, maar de “chocolatte caffé” was overheerlijk en het interieur très chique.

Jaja, de balzaal van Sissi is er niks tegen.

Buitenkant van Gare de Lyon.

Na al dat eten en die drank wilden we onze beentjes nog eens uitslaan en dus bezochten we de Promenade Plantée. Vroeger lag daar een spoorweg, nu is het een wandelpaadje dat zich op de eerste verdieping van de omliggende huizen bevindt. Veel binnenkijkgenot dus.

Daarna hadden onze buikjes weeral honger en gingen we naar Montmartre, waar we wat rondflaneerden en naar de Sacre Coeur gingen kijken…

… om uiteindelijk Marokkaans te gaan eten. Tagine met kip, couscous, abrikoosjes en rozijntjes, mmmmmmm.

De volgende ochtend ontbeten we in stijl (oké, we zijn duidelijk mensen die graag eten) in het Ibis. Ons vijfkoppige gezelschap trok na deze fijne maaltijd vol flensjes, brownies, fruitsappies en andere toestanden richting de Rue Mouffetard, een gezellige straat op de Rive Gauche.

Mooi huis in de Rue Mouffetard.

Wandel wandel van Mouffetard naar de Jardin des Plantes, alwaar mijn moesje en ik ons op een bankje neervlijden en de tantes knuffelfoto’s van elkaar lieten trekken.

Ik doe mijn ogen op verkeerde momenten dicht.

We eindigden nadien weer in een crêperie in Saint Louis, die zowat de stam-crêperie van moesje en mezelf begint te worden.

Na ons driegangenmaaltijdje gingen we nog wat rondwandelen in de Marais, in de hoop nog wat stiekeme celebrities te spotten, maar neen, het mocht niet zijn. De tantes besloten hun koffertjes te gaan ophalen en zich weer richting Gare du Nord te begeven.

Binnenkort volgen er nog wat updates, want Lies is ook op bezoek geweest en ik zit nog met een Malakoff-mix. Dit weekend komen mijn ouderlingen op bezoek, volgende week is er Sinterklaasparty in Malakoff en ook de komst van Litchi en Jella, dus stof genoeg voor nieuwe blogverhalen! En nu moet ik me haasten, want er is een feestje op me aan het wachten in de Cité Universitaire!

Festen.

Ik ken het Duitse woord voor ‘feest’ niet maar een wilde gok is ‘festen’ hoewel dat waarschijnlijk gewoon Deens is ofzo, maar enfin, patatie patataa, in deze post vindt u namelijk foto’s terug van de Deutsche party waar wij op een toch wel vrij koude vrijdagavond naartoe gingen.

Metro 13 (ja, in die tijden werkte het openbaar vervoer nog degelijk…) op richting Porte de Vanves, om me daar op de tram bij twee vrolijke West-Vlamingen te voegen. Hop hop richting de Cité Universitaire, waar het feestje doorging in het Maison van de Deutschers.

Daar aangekomen bleek dat er een heuse guestlist was waar je naam ook wel degelijk op moest staan. Gelukkig had Matthias gezorgd voor mijn naambekendheid en kon ik dus ook naar binnen. Een Roemeen die in ons gezelschap verkeerde had minder geluk, maar dankzij het intelligente gebabbel van een Luxemburgs meisje, geraakte ook die kerel het huis in. Zo gaat ie goed, zo gaat ie beter.

Daar aangekomen bleek dat de ‘fuif’ doorging in een soort van minizaal in de kelder van het gebouw, werd er slechte wijn geserveerd en bovendien nog eens foute muziek gedraaid. Het was een chirofuif meets klasparty-combinatie.

Wij drinken slechte wijn.

En praten tot de party eindelijk op gang komt.

Goed, echte feestjes maak je zelf en uiteindelijk begaven we ons naar een hoek van de zaal (wegens lekker veel plek en nog wat frisheid, plus een ventilator in de buurt) waar we onder de indruk konden geraken van elkaars funky moves.

Vooral die van Klaasje waren heel erg funky.

Die van mij een beetje minder.

Wegens trammen en metro’s die veel te vroeg stoppen met rondrijden, moesten wij ubervroeg alweder naar onze huizige huizen (of aangename appartementen in mijn geval). Wandel wandel door de Cité Universitaire, tot bleek dat die Cité een halve gevangenis is waar ’s nachts de poorten dichtgaan en waar je dus gymnastische toestanden moet doen om buiten te geraken. Auw.

Deze fijne zwart-wit-foto’s zijn helemaal niet copyright mezelf, maar komen uit de database van Nora, een leuke Duitse blondine die op het feestje rondhing met haar kodak in aanslag. Danke schön, Nora.

Tot slot post ik nog even deze foto, die afkomstig is van mijn eigen kleine kodakje (en dus ook kleur bevat want ik ben niet zo kunstzinnig, excusez-moi), omdat ik niet weet waar ie anders moet. Diner in Malakoff. Wazige kop is Bert, de boyfriend van Klaasje, die momenteel in het verre Bologna vertoeft (Erasmussers everywhere) en ons (maar vooral Klaas waarschijnlijk) met een bezoekje vereerde.

To be continued, met spannende foto’s van de Tweedaagse van de Gezusters Peeters in Paris, waar er “chocolatte caffé” gedronken werd in Le Train Bleu en we de gure koude trotseerden dankzij de engerlingen van het openbaar vervoer. Grmbl.

 

Boefen in Bourgogne.

Eigenlijk is er weinig geboeft in Bourgogne (goed, ik had zoals gewoonlijk mijn portie dinokoeken weer bij, maar dat doet er niet toe), maar ik hou nu eenmaal van alliteraties, dankjewel. Waarschijnlijk is dit ook geen echte alliteratie, maar als de letterkundige lezertjes eventjes hun oogjes willen dichtknijpen, nogmaals dankjewel!

Sorry voor de vertraging, maar wegens een weekje van vakantie in la Belgique en een drukke week hier in Parijs, is er geen tijd geweest voor een nieuwe update. Geen nood, hier ben ik dan eindelijk met foto’s van onze trip naar de Bourgogne (oftewel Bourgondië, als je echt dol bent op de Nederlandsche taal). Dit is ook een klein beetje een Klaasje-co-productie, want de foto’s waar ikzelf op sta heb ik van haar gekregen. Het is namelijk moeilijk om foto’s van jezelf te nemen.

Trip naar Bourgogne = een uitstap van 2 dagen met de Club International. Dat betekende dat we om 6u30 voor de opera moesten staan en dat wij dus heel moe waren, ook omdat ik een complete insomniac aan het worden ben.

Zombie-nation. Gelieve de wallen onder de ogen niet te tellen!

La délégation belge pikte meteen de achterbank van de bus in, waarna Klaasje en ik Matthias bombardeerden tot menselijk hoofdkussen. Heel de bus sliep tot de eerste stop: Chablis, alwaar wij vrolijk mochten ronddwalen door het dorp om nadien ons te bezatten met wijn.

Ik lach eng naar de camera.

Matthias in de, euh, spannende straten van Chablis.

Kerkje in Chablis.

Wij bezatten ons met wijn degusteren wijn. (Of wat het correcte werkwoord ook moge zijn?)

Daarna reed de bus verder naar Vézélay, een schattig dorpje met maar 500 inwoners en een heel chique kerk.

Hoofdstraat!

Klaasje, de wantjes en het schattige winkeltje.

Daarzie, de kerk!

Daarzie, de kerk aan de binnenkant!

En daarzie, een panorama van 360°!

Na Vézélay gingen we naar Dijon, hoofdstad van Bourgondië én van de mosterd! Na een, voor de meesten, verkwikkende nachtrust (ik ben insomniac dus ik geef geen commentaar) gingen we de volgende ochtend door de stad dwalen.

Schattig pleintje.

Nog een kerk!

En ook schone paadjes.

Met spannende putten.

En spannende uitzichten!

Daarna trokken we wéér verder (jaja, aan de buspret kwam geen einde) richting de abdij van Fontenay.

Wij houden van watervalletjes.

En hier eindigt het verslag van dit weekend vol sensatie, spanning en avontuur! Binnenkort volgt een post met foto’s van mijn appartement, want die staan al zo’n 2 maanden te wachten op mijn computer. Oeps!