Fin.

Want wie is er nu eigenlijk nog geïnteresseerd in de blog van een ex-Erasmusser die al meer dan een maand weer officieel in la Belgique vertoeft?

Gotiek en vlooienmarkten.

De laatste week Parijs werd ingezet met een toeristisch tripje richting Saint Denis en de Marché des Puces. Afien, afijn, eigenlijk gingen we naar Saint-Denis omdat Matthias foto’s moest nemen voor zijn Bachelorthesis en omdat ik ‘n toffe meid ben (ahem ahum), accompagneerde ik hem nog eens naar dat gotische gedoe. 

Hij kreeg mijn kodakje toegestopt en liet zich meteen helemaal gaan in het historische stadscentrum. Dat hield in dat hij foto’s nam van…

… informatieve geschiedenisborden (waar ik natuurlijk weer niks van snapte) …

… spannende timpanen …

… spannende kerkinterieurs …

… en een Ruth die naar water zoekt.

Als je mij de kodak geeft, maak ik alleen maar…

… close ups van West-Vlamingen die geboeid naar historische filmpjes kijken.

Na al de historiek en gotiek van Saint-Denis, namen we drie metro’s naar de Marché des Puces de Saint-Ouen, die in 1885 begonnen werd en waar er iedere week zo’n 70 000 bezoekers rondzwalpen (waaronder mezelf en Matthias dus). Het bestaat uit zo’n 2000 winkeltjes waar echt alles wordt verkocht, van oude meubels tot oude postzegels. (Dankjewel Capitool-boek voor deze informatieve bijdrage.)

Zo ziet die Marché er uit.

En zo.

Zo ziet een West-Vlaming op een vlooienmarkt eruit.

En zo langs achter.

En zo ziet overdreven kitsch eruit!

En volgende keer, dan neem ik jullie mee naar de wonderlijke wereld van Rodin. Tot dan!

Family-time.

Achterstand, achterstand, dus: snel on with the show. In het weekend van 26 & 27 januari kwamen Kris, Saar en moederlief al mijn rommel in Parijs oppikken. Daar is namelijk een grote auto voor nodig en een dappere chauffeur, en Cri Cri Electronique voldeed toch wel aan die eisen. Maar al dat inpak-gedoe was gepland voor zondag, en zaterdag stapten wij er dus nog vrolijk op los in de Franse hoofdstad. Saar had een spannende wandeling op internet gevonden, die ons zou leiden door de passages van Parijs. Ooohlaaa.

Die wandeling begon bij de Bourse.

En speelde zich daarna af in de… passages.

Na één passage hadden wij al honger (jazeker, van passages krijg je honger, zeg het voort) dus trokken wij de deur open van eine kleine maar schattig etablissement.

Daar liet moesje de Mariafiguur in zichzelf helemaal gaan.

En werd ik verrast door de camera. Allez how seg wow!

Daarna kwamen er meer passages aan bod. Zoals deze.

En deze.

En deze ook.

De passage-tocht eindigde in de tuin van het Palais Royal, waar de kindertjes speelden, de stenen kolommen blonken in het zonlicht en Kris het koud had.

Heel erg koud zelfs.

Oké, de zon was blijkbaar al ‘n beetje aan het ondergaan, maar sssst.

Na deze tocht werd het weeral laat, en trokken wij met de metro…

… naar de Rue Mouffetard.

Daar deden wij ons tegoed aan cocktails, nourriture en spannende fotoshoots, om met minieme katers rond middernacht ons weer richting hotelkamer en appartement te begeven. Auw.

De volgende ochtend haalde ik mijn overdreven interessante en gedetailleerde Capitool-gids (verkrijgbaar in de Betere Boekhandel) boven en sprongen we weer de metro op, richting Auteuil.

Daar zijn er schattige pleintjes …

… riante villa’s …

… schone architectuur …

… en kerken. En ook gestoorde Vlamingen.

Die graag poseren op bankjes.

Onze voormiddag was ten einde, de inpakpret kwam eraan. Ik werd gedropt in Malakoff, de familie trok weer richting België…

 

Op stap met Klaasje: part two.

Goeiedag allemaal. Zeer officieel gezien ben ik eigenlijk terug uit Parijs sinds zaterdagavond, maar er staan nog 203 foto’s op de laptop, waaruit ik nog een superspannende sensationele serieuze selectie (jawohl, ik kan alliteren zonder mijn eten te verteren!) moet maken, dus wentel ik mezelf nog even in de Parijs-sfeer, tot alle avonturen behandeld zijn. De Parijs-pret is dus nog niet afgelopen voor u, oh knappe, intelligente en joviale lezer van mijn blog. (Ach, een complimentje voor de fans kan nooit kwaad.)

Als u de titel leest, zal u denken: wat? Is dit Kempense schepsel nog een dag op stap geweest met dat West-Vlaamsche Klaasina-engeltje? Jazeker, jazeker, aan onze women only-dagen kwam maar geen einde. De Klaasebees en ik trokken richting Denfert-Rochereau & Port Royal, alwaar Klaasje de tour guide van dienst speelde en mij de buurt rondleidde, superingewikkelde Franse gidsje in haar beide pollekes, om mij zo goed en zo veel mogelijk informatie te geven over deze spannende maar toch ook wel een beetje onbekende buurt van Parijs.

De tocht begon bij een fontein, waarvan ik mij natuurlijk de naam niet herinner (duh), maar die wel op eine scheune plein stond en uitzicht had op de Senaat, die zich in de Jardin de Luxembourg bevindt.

Klaasje liet zich helemaal gaan en besloot om halsbrekende toeren uit te halen om de best mogelijke shot te krijgen van deze wonderbaarlijke fontein.

Wie doet haar dit na?

Daarna besloot ze om half op de grond te gaan liggen, om zo een fantastische shot te krijgen van een naakt vrouwenstandbeeld, compleet met bloemetjes op de voorgrond. Ik deed een beetje hetzelfde, maar bleef gewoon rechtstaan. Dat is nu eenmaal het verschil tussen sportieve en euh, onsportieve mensen. (Noot: deze ochtend ben ik gaan joggen! Over enkele weken zullen we warempel kunnen zeggen dat ik sportief ben! Ohmigawd! Eind van de noot.)

Scheun, scheun.

Op onze tocht vonden we ook nog een spannende en onbekende kerk. Die niet open was voor het publiek. En waarvan ik dus de naam niet ken. Maar onze dagtrip ging vooral langs schone huizen en spannende straatjes.

Ooh.

Amai.

Hallo kroket.

Van zulke decoratieve en entertainende architecturale wandelingen krijgt de gemiddelde Flair-lezeres toch wel dorst, en dus besloten wij om de deur van een fijne en goedkope Franse bistro open te trekken.

Klaasje voelde zich er helemaal thuis.

Na deze verkwikkende wandeltocht, wilden we nog wel eens wat natuur proeven. Wij hobbelden richting de metro, veranderen een paar keer van lijn en kwamen eindelijk terecht op lijn 7bis; een lijn die ik nog nooit eerder had gedaan! Mooie dagen, beste mensen, mooie dagen. Jammer genoeg bleek dat onze metrohalte zich in een berg bevond, zodat we maar liefst 9 trappen moesten beklimmen. Ik heb ze geteld. En gevoeld. Maar gelukkig was het uitzicht toch best wel de moeite waard.

Okéééé, heel erg de moeite waard.

Er waren ook lieflijke tempeltjes.

En uitzichten op Montmartre.

In die vrije natuur lieten we ons helemaal gaan.

Helemaal!

Ja, we kregen maar geen genoeg van dat tempeltje.

Toen we het park, moe maar voldaan, verlieten, stonden we oog in het oog met het stadhuis van het 19de arrondissement. Daar moest ik natuurlijk ook even een foto van trekken.

 

Klik!

Het West-Vlaampje en ik namen weer enkele metro’s, om zo weer uit te komen in Maison Malakoff, waar wij nog naar een filmpje keken, ons ondertussen voorbereidend op meer avonturen. Ooooh. To be continued, beste mensen!

 

Malakoffies.

En de blogpret gaat gewoon onverminderd door! Ik ben nu bij mijn laatste lading foto’s, maar het is de bedoeling dat er deze week weer ‘n karrevracht pictures wordt getrokken, dus alle hens aan dek.

Vandaag breng ik u het verhaal van de Malakoffies. Dit kan u interpreteren als a) gebeurtenissen die zich in Malakoff afspelen (hoewel dat niet helemaal van toepassing is op deze post), of b) mensjes die in Malakoff resideren. Aan u de keuze.

Op een mooie dinsdagavond, een beetje voor Kerstmis, trokken wij namelijk naar de kerstmarkt van Malakoff, die met veel toeters en bellen was aangekondigd. Kerstmis in Malakoff is namelijk een waar feest, met overdreven en potsierlijke decoraties everywhere.

Geen commentaar.

Voor de kerstmarkt, moesten we eerst de metro nemen, aangezien we vertrokken vanuit Rue Lemercier, waar ik heel af en toe nog een klein beetje resideer.

Op de kerstmarkt was de party al helemaal begonnen toen wij eraan kwamen.

Ze waren best wel onder de indruk van al dat, euh, moois.

Plots kwam Ville de Malakoff op de proppen met een heuse show vol spanning en spektakel!

De Malakoffies bleven onder de indruk.

We hebben daar dan ook een halfuur lang, in de ijselijke koude, zitten staren naar dat spektakel met heuse steltlopers en vuurtechnieken en toestanden. Toen we helemaal onderkoeld waren, besloten we om terug te keren naar Maison Malakoff.

Waar de Malakoffies hun computerverslaving amper de baas konden.

De volgende avond hadden we maar liefst twee drukke activiteiten in onze agenda staan: schaatsen én diner bij Aude. Dat schaatsen had plaats voor het Hôtel de Ville, en wat eigenlijk een fijne activiteit had moeten zijn, werd een kleine ramp waarbij de baan in opperste staat van ontbinding was, de Johnny’s het rijk domineerden en we ook nog eens onze rugzak mee de baan op moesten slepen. Enfin, ik heb al amper een gevoel voor evenwicht, met een zak op mijn rug is er gewoon geen evenwicht.

Niet dat dàt de pret van de Malakoffies kon bederven!

En wanneer mijn vrienden rondsjeezen met een gezonde kleur op hun gezicht, zie ik er zoals gewoonlijk weer uit zoals het Spook van de Opera. Maar ach.

Daarna trokken we dus naar Aude, die – als mijn geheugen nog een beetje werkte – in Ivry woonde. Dat betekende dat we weer even de kou moesten trotseren om een metro te zoeken, en dan bij de eindhalte nog een bus moesten zoeken, om dat eindelijk in Aude’s huizige huis aan te komen.

Wij eten bij Fransoosjes.

Klaasje ging helemaal op in de wilde gesprekken.

Toen kwam de tijd om te vertrekken. Wij wandelden, geaccompagneerd door het Franse koppel, richting de bushalte, en mochten dan nog eens overstappen op een andere bus die ons naar Maison Malakoff zou brengen. Jammer genoeg hadden we die tweede bus net gemist, zodat we onszelf een halfuurtje mochten entertainen in de bushalte.

Freaks die wachten op de bus.

Maar de bus kwam uiteindelijk, na 26 minuten al! Hoezee hoezaa!

Freaks in de bus.

En omdat ik mij in de bus een beetje verveelde, besloot ik om foto’s te trekken van spannende dingen die men in de banlieues van Parijs terugvindt.

Ganzendingen.

Franse bus + Franse kerstversiering.

Om dit postje te eindigen nog even een fotootje van mijn babysitkinders Tom en Mathé, terwijl ze braafjes naar de televisie aan het kijken waren. (Jaja, ik heb gewerkt in Frankrijk!)

Dag, en tot binnenkort!

Op stap met Klaasje.

Waddehaddeduddeda? (Nog mensen die nu spontaan terugdenken aan de Duitse inzending voor het Songfestival van 2000, of ben ik de énige die hard Eurovisiesongfestivalkijker -wat ‘n woord!- die nog gelooft in de kansen van la Belgique op Europa’s meest bekeken liedjeswedstrijd en ook trouw blijft volgen? Waarschijnlijk wel.) Twee blogposten op één dag? Waar gaat het naartoe met de mensheid? Wat ‘n verwennelijkheden, wat ‘n chance, wat ‘n oppepper op ‘n donkere maandagavond seg!

Jawel, na het opruimen van mijn kamer (tsja, mocht wel eens na 9 jaar verwaarlozing) beschik ik nu over een zee van ruimte in mijn favo plek in het huis. Daarom dacht ik: laat ik met de zee van tijd (kijk naar dat woordenspel!) die ik heb, nogmaals mijn blog updaten! Over 2 dagen zit ik immers weer in het Frankenland, en dan is internettijd zeldzaam. (Althans, dat hopen we.)

De titel van dit blogpostje is al descriptief genoeg. Op stap met Klaasje - simpel, maar schoon. Net zoals onze dag. (Ooooh. Achja, de meligheid.) Die dag begon ’s ochtends in Maison Malakoff, alwaar wij de mannelijke West-Vlaming achterlieten (“Trekt uwen plan, makker!” Neen, zo meedogenloos waren wij vrouwspersoontjes natuurlijk niet – de makker had namelijk zelf wilde plannen.) om ons samen in de richting van de Cité Universitaire te begeven. Daar waren we wééral uitgenodigd door de Duitsers (noot: zie mijn superspannende blogpost “Festen” voor meer info omtrent Duitsers & co), in het Duitse huis, in een Franse felblauwe keuken.

Klaasina begon daar meteen de party op gang te trekken, met haar enthousiaste gebabbel en mijn fototoestel in de aanslag, terwijl ik mijn pain viennois naar binnenwerkte en de mensen een paar chouquettes aanbood. Zei ik al eerder dat eten très important is?

Toen we de Duitsers achterlieten, zei ik tegen Klaasje dat ik het huis van de Belgen nu eindelijk wel eens wilde zien.

En daar was het dan. Geen idee waarom ze zoiets een “huis” noemen, maar bon.

Over de Cité Universitaire is het Parc Montsouris, waar Klaasje mij binnenlokte met de commentaar: “Daar spreken de bankjes!” Wat denkt u nu? Mwaha, goedgelovige Thomassin, dat gelooft toch niemand! Welgeteld één minuut later stond ik in het park, en warempel, de bankjes spraken! Leve de moderne technologie!

Letterlijk op stap met Klaasje.

Onschuldige voorbijgangers mochten foto’s van ons trekken!

Park-spotting.

Vogels; uw vrienden.

En bankjes!

Moegewandeld slenterden we terug in de richting van de tram, om daarna de metro op te hopsen. Maar liefst een halfuur lang sjakkerden wij ondergronds richting banlieue Saint-Denis, in het noorden van Parijs (noot: zie blogpost “madre, padre en de kleine chicotino” voor meer info omtrent Saint-Denis!).

Deze “basiliek” heeft maar één toren, omdat ze de missing tower gingen restaureren, en toen te lui waren om ‘m er terug op te zetten. Ik kan dat nog wel begrijpen.

Fascinerende glasraampjes.

De fascinatie van Klaas.

Ik en de basiliek.

Beeldekens.

Monumenten voor dode koningen.

Hierna was onze dag eigenlijk een beetje ten einde, maar de volgende namiddag trokken wij er weer eventjes samen dapper op uit. Direction: Cour St Emilion!

Daar zijn allemaal spannende shops.

En Parc Bercy ligt er vlak naast!

Klaasje was dol op de roosjes.

Tot slot post ik, voor de fans, nog even een foto van mijn harige zwarte bedvriendjes in Parijs; Mr Spock & Ninette.

Miauwkes.

 

Herentalsche bommekes.

Op 8 en 9 december trokken twee Herentalsche bommekes naar Parijs. Onfortuinlijk genoeg ging dat niet zonder slag of stoot, want blijkbaar houdt niet alleen het Franse openbaar vervoer van een stakingtje af en toe – ook de Belgen vinden het fijn om hun volk lastig te vallen met dat soort dingen. Twee meisjes die eigenlijk rond half 11 in Gare du Nord moesten aankomen, arriveerden dus pas om iets na 14u. Dat zijn heuse drama’s des levens, beste mensen.

Toch probeerden we het niet te hard aan ons hart te laten komen. We trokken meteen een Franse crêperie in (de trouwe lezers van deze blog beseffen nu waarschijnlijk al wel wat voor belangrijke positie eten inneemt in mijn leven).

Zie die bommekes eens lachen!

Daarna besloten we om de echte toerist te gaan uithangen. Het was voor hen immers hun eerste keer in Parijs – en dan moet je zeer verplicht met de boot gaan varen. Nu, het treinverkeer zat niet mee, maar het weer zat ook niet echt mee. Regen, wind en bottekes die niet tegen water kunnen – ach, de drama’s des levens bleven zich maar opstapelen. Bij de boot aangekomen bleek dat door de regen de glazen van de boot helemaal verblubberd en aangedampt waren, waardoor er nogal weinig te zien was. Maar omdat wij ongelooflijk dappere grieten zijn – Mega Mindy time -, schoven wij het raam open en trokken onze sjaaltjes wat hoger op. Alle Japanners vonden dat zo’n fantastische ingeving, dat ze prompt ons voorbeeld volgen. Tja, iemand moet de slimste zijn hé.

Daniela heeft er zin in!

En haar gsmtoestel werkte op volle toeren.

Ja, zo ziet de Eiffeltoren eruit als je achter een verregend raampje zit.

De Schrik v/d Boot.

Na de geweldige boattrip, besloten we een warme chocomelk te gaan drinken – het weer liet niet veel anders toe. Toen trokken we terug naar mijn appartementje, alwaar we maar liefst één uur en half nodig hadden om ons klaar te maken. Matthias, die mee op restaurant ging, werd er een beetje moedeloos van, maar zette dapper door.

De volgende ochtend arriveerde de jongen weer op tijd om gebruik te maken van mijn internet. Toen duurde het zelfs nog iets langer om ons op te tutten.

Gelukkig had hij véééééééél geduld.

Het weer was iets beter, ons humeur was zoals gewoonlijk top en wij klefferden richting Montmartre, waar het Herentalsche gezelschap de Moulin Rouge toch wel toffer vond in de film dan in ‘t echt. Maar dat gevoel hebben wellicht de meeste mensen.

We probeerden ondertussen ook aan te tonen dat we in een zeer digitaal tijdperk leven…

…terwijl we bergen beklommen en afdaalden…

…en daar soms heel schattige dingen ontdekten.

Het weer begon weer te verslechteren, grmbl grmbl. We namen terug een metro en trokken naar het Louvre. De mond van de Herentalsche bommekes viel helemaal open bij het zien van al dat moois.

Ooooooohlaaaaaa.

Duidelijke gene kattepis.

Het begint afgezaagd te worden, maar uiteindelijk keerden ook deze meisjes heel moe maar voldaan huiswaarts. Met werkende treinen, hoeraaaa.

 

Madre, padre en de kleine chicotino.

Mijn excuses, beste mensen, maar nu de feestdagen voorbij zijn en we ons weer allemaal hebben kunnen volvreten, heb ik weer even tijd voor dit blogding. En wat een achterstand, wat een achterstand! Het weekend waar u nu het verslag van zal lezen, speelde zich al af in het begin van december. Na deze fotoreportage volgt nog de geweldige komst van de twee bommekes uit Herentals, oftewel Daniela en Liesbeth, en pret in Malakoff met de West-Vlamingen (wauw, nu worden we even nostalgisch, want tegenwoordig noem ik hen eigenlijk gewoon echt bij naam!), oftewel Dina Tersago uit Brugge en de boyfriend, of gewoon kortweg Klaasje en Matthias.

Maar dat is dus voor later. Eerst vertel ik jullie over het weekend met de ouderlingen! Want dat was best wel heel erg fijn, buiten dat het weer dan niet echt meewerkte. Flink op tijd kwamen ze in Gare du Nord aan, waarna we naar het Ibis trokken (jazeker, die mensen verdienen nogal aan ons) en ik weer allemaal spullen toegestopt kreeg. Daarna ging het richting eilandjes, waar we de Conciergerie eens gingen verkennen.

Mijn ouders houden van dinokoeken.

Vader vindt het binnenplein alvast dolle pret.

De man in de straat.

Na de Conciergerie (vader was diep bedroefd dat hij de torens niet kon bezoeken) trokken we naar de Saint Chapelle. Dat vonden de ouderlingen, die niet snel onder de indruk zijn, dan best wel weer heel erg indrukwekkend!

Zo ziet die er langs buiten uit; heel erg goed verstopt.

En zo ziet ie er langs binnen uit!

Dit is het justitiepaleis (of toch zoiets, ik moet mijn Parijse gidsjes eens wat beter lezen) dat zich ernaast bevindt en dat ik gewoon heb getrokken omdat het er spannend uitzag en er vlaggetjes opstaan. Ja, dat is een goede reden, al zeg ik het zelf.

En dit is een superstijlvolle foto van de énige échte Notre Dame!

Na al die heilige kapellen en justiepaleizen en Onze Madam besloten we dat het tijd was om een beetje de rich & famous uit te hangen. Als de echte wannabes die we zijn, trokken we -weeral- naar Gare de Lyon, om daar nog wat chocolate caffé naar binnen te werken. Mmm.

 

Ik doe chichi.

’s Avonds trokken we naar Saint Denis, zo’n spannende banlieue waar je mensen hebt in alle kleuren en maten. Daar staat namelijk de eerste gotisch kerk ooit gebouwd, bedacht door Abt Sugar himself. (Tot zover de dingen die ik wél kon onthouden tijdens de lessen kunstgeschiedenis…) Maar ach, o wee, het jammerlijke ding was al dicht toen wij eindelijk in het stadje arriveerden. En dus – geen foto’s. Maar pas de panique, ik ben later teruggekeerd met Klaasje en dat verslag volgt nog. Jaa, ik weet heus wel dat de suspense iedereen aan het killen is.

Maar goed, geen gotiek in Saint-Denis dus. Wij trokken weer naar het centrum van Parijs en begaven ons naar de Champs Élysées, alwaar de kerstdecoraties vrolijk flikkerden. Oooooh.

Wegens hoogtevrees is dit niet uitgetest.

Jaja, de stad pompt nogal geld in hun lichtjes.

De volgende dag was een grauwe, grijze dag met veel neerslag. (Welja, soms komt de Frank Deboosere in mij helemaal tot leven.) We lieten het niet aan ons hart komen en trokken naar het 16de arrondissement. Daar botsten we op het monument voor Diana – en we trokken er een foto van. (Soms komt de ramptoerist in ons ook helemaal tot leven.)

Na de fotoshoot staken we de brug over, naar het rioolmuseum. Je wandelt daar gewoon echt heus waar door de riool. En je krijgt er ook nog massa’s informatie bij. Een spannende, leerrijke trip – die ook lekker stinkt.

Kijk hoe iedereen de informatie in zich opneemt.

Next stop: Invalides, ook wel bekend als legermuseum, schoon-gouden-koepel-ding en laatste rustplaats voor Napoleon. Dat zijn gewoonweg 3 dingen voor de prijs van één!

In dit donkere geval ligt Napoleon.

Dit is voor de mensen die niet weten wie Napoleon is.

Dit is het wapenmuseum.

Dit is de kerk voor de soldaten.

En dit is die beroemde gouden koepel.

Onze dag was weeral bijna ten einde! Omdat het de eerste zondag van de maand was, wisten we dat alle musea gratis waren – en ook het Louvre! De ouderlingen wilden nog wel wat extra cultuur opsnuiven, en dus trokken we naar het chiqueste museum van Parijs.

Daar vind je bijvoorbeeld dingen van Michelangelo!

Terwijl papa nog wat meer informatie in zich opnam, staarde moesje de zaal wat rond. Ze kan dat op een zeer intellectuele wijze doen.

Het Louvre ging sluiten en ook onze tweedaagse deed de, euh, boeken dicht. Of andere spannende spreuken die hier meer op hun plaats zijn. Dag! 

Kempenaars en West-Vlamingen in één weekend.

De titel zegt het alweder. Eén weekend geleden kwam op een grauwe vrijdagochtend een Kempense (gedetailleerder: Lichtaartse) griet richting Parijs om daar samen met mij ongelooflijk de toerist te gaan uithangen. Lies was nog nooit in Parijs geweest, dus moesten alle echte toeristentrekkers bezocht worden.

Toch trokken wij eerst naar het Musée de la Vie Romantique, aangezien deze mademoiselle ook wel andere dingen dan Champs Elysées enzo wilde doen.

Dat museum lag ergens heel erg verstopt en zag er vanbuiten én vanbinnen heel erg knussig uit…

… maar er was wel héél erg weinig te zien. (Gelukkig was het gratis.) Dus trokken wij verder richting iets wat Klaasje omschreven had als “Disneyland in het centrum van Parijs”. Daar zeg ik nooit ‘neen’ tegen. En dus ging het via fijne Parijse snuistergangetjes…

… richting Musée Grevin, ook wel bekend als de Madame Tussaud van Parijs.

Dit is Monsieur Grévin.

Dit is een zaal vol met celebs. Zoek de echte mensen en de nepperds.

Kijk, kijk! Jean Reno zit gewoon aan tafel!

Ja, ik probeer op marginale wijze Louis na te bootsen en dat lukt mij wonderbaarlijk goed.

Spider-Man himself!

Na een chocolat viennois (What else?) ging het, slenter slenter, richting de Opera van Parijs, die by night zeer chique is. By day natuurlijk ook.

Ook het Louvre is by night te pruimen.

Dan, de volgende dag. Toeristendag! Eerst richting de Eiffeltoren.

Die bevindt zich voor Trocadero.

Oooooohlaaaaa.

Arc de Triomphe: meer oooohlaaaaaaaaa.

Ik zie er zwanger uit op de Place de la Concorde.

De volgende dag begon redelijk grijs en grauw. We trokken naar Montmartre, waar ik haar een korte rondleiding door de buurt gaf.

Rond 14u sprong de Kempense deerne weer op de Thalys richting, euh, Kempen, maar deze Kempense deerne had nog een afspraak met 1 Zweedse jongedame en maar liefst 4 enthousiaste West-Vlamingen. Help. (En de volgende foto’s zijn voor het grootste deel copyright Wim, waarvoor dank natuurlijk.)

Wij proberen de Place de la Concorde over te steken, met de wind in de haren!

Titel: “De clochard en de burgertrut.”

Na even aan de Tuileries en de Concorde gestaan te hebben, ging het richting Invalides, alwaar wij even naar de schone architectuur gingen kijken.

Een internationaal gezelschap.

Kaartjes schrijven naar de thuisblijvers.

Wij hebben ingewikkelde discussies.

Eén West-Vlaming bleef achter, de andere drie (en de Zweedse) trokken, zoals u al kan verwachten, moe maar voldaan huiswaarts, aangezien ze er een weekend vol middeleeuwse toestanden, Vietnamezen en kerstspel-vertolkingen op zitten hadden. Maar die verhalen, die moeten ze zelf maar vertellen.

 

Tocht der tantes.

De echte fans zuchten nu: “Eindelijk, weer ‘n update.” (Ja, Saar, jij.) Mijn excuses voor de vertraging, het leventje was weer redelijk druk en nogal wat tijd wordt doorgebracht in Malakoff, waar de mensen jammer genoeg internetloos zijn.

Twee weekends geleden kwamen er drie gekke tantes en één moesje naar de Franse hoofdstad. Dat betekent: veel cafeetjes, gegibber en dolle pret. Het Ibis-hotel is waarschijnlijk nog steeds niet hersteld van hun vreemde gasten.

Doordat Frankrijk weer in panne lag (staking hier, blokkage daar), werd er veel met de voetjes gewerkt en kwamen de tantes ook al aan met een halfuur vertraging. Daarna gingen we op pad richting het Ibis, alwaar de telefoon meteen werd uitgetest. De meisjes van de Zulubar hebben het geweten. Dan: crêpe en galette met cider in een echte Franse crêperie. Jaja, Franser kan bijna niet!

De man van de crêperie liet ons weten dat we naar Gare de Lyon moesten gaan, naar Le Train Bleu, en daar een warme chocomelk drinken. Zo gezegd, zo gedaan. De prijzen waren, euh, hoog, maar de “chocolatte caffé” was overheerlijk en het interieur très chique.

Jaja, de balzaal van Sissi is er niks tegen.

Buitenkant van Gare de Lyon.

Na al dat eten en die drank wilden we onze beentjes nog eens uitslaan en dus bezochten we de Promenade Plantée. Vroeger lag daar een spoorweg, nu is het een wandelpaadje dat zich op de eerste verdieping van de omliggende huizen bevindt. Veel binnenkijkgenot dus.

Daarna hadden onze buikjes weeral honger en gingen we naar Montmartre, waar we wat rondflaneerden en naar de Sacre Coeur gingen kijken…

… om uiteindelijk Marokkaans te gaan eten. Tagine met kip, couscous, abrikoosjes en rozijntjes, mmmmmmm.

De volgende ochtend ontbeten we in stijl (oké, we zijn duidelijk mensen die graag eten) in het Ibis. Ons vijfkoppige gezelschap trok na deze fijne maaltijd vol flensjes, brownies, fruitsappies en andere toestanden richting de Rue Mouffetard, een gezellige straat op de Rive Gauche.

Mooi huis in de Rue Mouffetard.

Wandel wandel van Mouffetard naar de Jardin des Plantes, alwaar mijn moesje en ik ons op een bankje neervlijden en de tantes knuffelfoto’s van elkaar lieten trekken.

Ik doe mijn ogen op verkeerde momenten dicht.

We eindigden nadien weer in een crêperie in Saint Louis, die zowat de stam-crêperie van moesje en mezelf begint te worden.

Na ons driegangenmaaltijdje gingen we nog wat rondwandelen in de Marais, in de hoop nog wat stiekeme celebrities te spotten, maar neen, het mocht niet zijn. De tantes besloten hun koffertjes te gaan ophalen en zich weer richting Gare du Nord te begeven.

Binnenkort volgen er nog wat updates, want Lies is ook op bezoek geweest en ik zit nog met een Malakoff-mix. Dit weekend komen mijn ouderlingen op bezoek, volgende week is er Sinterklaasparty in Malakoff en ook de komst van Litchi en Jella, dus stof genoeg voor nieuwe blogverhalen! En nu moet ik me haasten, want er is een feestje op me aan het wachten in de Cité Universitaire!